Zomaar bis

Toch maar even de volledige tekst opgesnord: met dank aan Bernard Dewulf en met respect voor het copyright van De Persgroep ...

"Door zomaar uit het leven te stappen antwoordt men niet op het probleem van lijden en dood." Kardinaal Danneels tijdens de paaswake. Hij verwijst naar recente gevallen van euthanasie.

Over het probleem van lijden en dood en euthanasie gaan al eeuwen stemmen op en geen enkele heeft het antwoord. (Plato: "Wat dezen betreft, die niet gezond zijn, gij zult ze laten sterven.")

Mij gaat het om dat 'zomaar'. Het wil zeggen: onnadenkend, lichtvaardig. Duid mij, meneer Danneels, één mens aan die 'zomaar', onnadenkend, als uit zijn pyjama, uit het leven is 'gestapt'. Soms stapt het leven zomaar uit óns. Maar wij 'zomaar' uit het leven? Nóém mij iemand.

Nog dagelijks verbaas ik me erover hoe heilig het leven voor mensen is.

Uw zin, dus, is een perfide insinuatie. Ik zeg dat niet zomaar. Perfide is 'vals, verraderlijk'. Want over wie hebt u het eigenlijk? Over welk tastbaar, onherleidbaar, onmiskenbaar bestaan? Lijden en dood zijn ideeën, maar ook feiten. En wat is úw antwoord op het probleem van lijden en dood? Nergens lees ik dat, tenzij u bedoelt, verderop in uw homilie, "de geheimvolle belofte van eeuwig leven".

En wie, vervolgens, is 'men'? Ik? Gelovigen, niet-gelovigen? U? Sómmigen?

U zegt zomaar 'zomaar' en 'men', en u schmiert met het grootste probleem van allemaal. En de stuitende lichtzinnigheid waarmee u zomaar, in één venijnige zin, dat ongedefinieerde 'men' lichtzinnigheid toedicht. Dat vind ik een respectloze beschuldiging aan ons allemaal. Ze kwetst mij. U verheft zich boven mij, u weet niets van mijn lijden af, u denkt dat ik 'zomaar' het leven zou verlaten, als een tram.

Dagelijks miljoenen die dóórgaan, in hun nacht vallen en toch weer opstaan. Dát zijn die 'men' over wie u het hebt. Wie zou het anders zijn?

Als er iets was om in beroep te gaan tegen uw gruwelijke vonnis, ik deed het. Maar het leven is geen rechtszaak.

Schaam u.

Bernard Dewulf
© 2008 De Persgroep Publishing

Zomaar

Nadat Hugo Claus gestorven was (als een heer uit het leven gestapt) waren de voorspelbare tsjeven reacties van die aard dat ik van pure frustratie dagen heb lopen brommen en kankeren. Het is immers altijd hetzelfde: als er een abortuswet wordt goedgekeurd dan zegt een tsjeef dat vanaf nu iedereen abortus moet laten uitvoeren. Als het over euthanasie gaat dan zegt een tsjeef dat iedereen nu een spuitje gaat krijgen, dat er geen respect is voor palliatieve zorg en dat de wereld naar de knoppen gaat. Zou een van die estheten al ooit met euthanasie geconfronteerd geweest zijn? Met de rust die een patient krijgt als hij weet dat zijn lijden niet eindeloos zal zijn? Waarom wordt het voorgesteld alsof euthanasie een vervanging van palliatieve is terwijl beide eigenlijk na elkaar komen in vele gevallen? En wie kan in eer en geweten iemand niet helpen die aan het einde van zijn kunnen is gekomen?

Waarom redeneren tsjeven altijd zwart-wit en vanuit een academisch groter gelijk?

En toen schreef Bernard Dewulf zijn collumn onder de titel 'Zomaar'. En verwoordde daarmee op zo'n perfecte wijze wat ik maar niet uitgelegd kreeg, dat ik er prompt mijn innerlijke rust mee terug vond. Bedankt Bernard!